X
تبلیغات
رودبارقصران - دوره اشکانیان

«اشكانيان كه از قوم پارت بودند، از ايالت پارتيا كه مشتمل بر خراسان فعلي بود، برخاستند.
نام سرزمين پارت در كتيبه‌هاي داريوش «پرتوه» آمده است كه به زبان پارتي پهلو مي‌شود به اشكانيان پهلوي نيز مي‌گويند. دوره حكومت آن‌ها از 250 ق.م تا 224 ق.م است. اساس سلطنت در دوره اشكاني بر ملوك‌الطوايفي بود. علاوه بر شهربانان كه نماينده شاهنشاه در استان‌ها بودند. ويسبذان يا تيولداران نيز وجود داشتند كه قسمتي از ولايت را كه «ويس» خوانده مي‌شد به‌طور تيول به آنان واگذار شده بود. ظاهراً نه‌تنها فرمانروايي كه از نسل شاهان بودند عنوان شاه داشتند بلكه هر يك از ايالات هيجده‌گانه اشكاني نيز پادشاهي داشتند كه او را پهلوي «كذي خوداي» يعني كدخدا مي‌ناميدند. حكام ايالات يا استانداران را در دوره اشكاني بدخش مي‌خواندند. از سرزمين‌هاي استانداري مي‌توان به ري و گرگان اشاره نمود. ري و توابع آن (از جمله مهم‌ترين آن قصران) در پادشاهي اشكانيان اهميت مخصوص يافت و اين ناحيه به پايتختي برگزيده شد. در زمان پادشاهي تيرداد اشك دوم ري را تجديد بنا كرد.»  نيلسون دو بواز در كتاب تاريخ سياسي پارت مي‌نويسد:
«تيرداد و يا سلطان جانشين او شهر رگا (ري) را تجديد بناي كرد.»
«در آغاز سلطنت اشكانيان پهنه ري ميان سلوكي‌ها و اشكانيان دست به دست مي‌گشت. تا اين‌كه فرهاد اول اشك پنجم آن‌جا را به تصرف در آورد و تا پايان عهد آن خاندان همچنان در تصرف ايشان بماند.»
فرهاد اول تپورستان را تسخير و طايفه مردها را بر آن داشت كه در بند خزر و راهي را كه از خراسان به ماد مي رفت حفظ كنند. اين شاه شهر خاراكس را در ري بنا كرد، عده‌اي خاراكس را  با شهرستانك يكي دانسته‌اند. جمعي ايوانكي و بعضي دربند خزر را خاراكس تطبيق كرده‌اند. مشيردالدوله پيرنيا در كتاب ايران باستان مي‌نويسد:
ري اقامتگاه شاهان اشكاني در بهار بود و اين خبر بايد صحيح باشد، زيرا ري را ارشكيه مي‌ناميدند.
«پايتخت اشكانيان با در نظر گرفتن فصول چهارگانه چهار شهر بود صد دروازه، ري، همدان، تيسفون، پرستش ناهيد در ناحيه قصران در دوره اشكانيان رونق گرفته است. زيرا اشكانيان به مذهب مردم مقيم در سرزمين هاي خويش كاري نداشتند و آن‌ها را آزاد مي‌گذاشتند. گويا در دوره اشكانيان
در كشور تئليث اهورامزدا، مهر و ناهيد مورد توجه عموم بوده است.»

منبع :  پازوکی  طرودی ؛ ناصر ؛ آثار تاریخی  شمیران ؛ج۱ ؛ نشر اداره  کل  میراث  فرهنگی  استان  تهران  ؛ تهران ؛ ۱۳۸۲
 

+انجمن گردشگری قصران |